Een perfect leven dat begint met een nieuwe dag. Ik sta als eerste in de rij. Ik laat gisteren in de slaapkamer liggen en stap de deur uit. Ik wil iets gek doen. Nieuwe mensen, vreemde ontmoetingen, déjà vues, impulsiviteit… vooral impulsiviteit.  Zeggen “ik wil naar Parijs” en de dag later effectief onder de Eiffeltoren liggen. Zeggen “ik hou van je omdat je het mooiste wezen bent op deze hele planeet” en je dan doodknuffelen.

Ik laat gisteren dus in de slaapkamer. Ik krijg een gevoel dat ik nu eindelijk wel eens andere dingen zou kunnen doen dan dingen vernietigen. Bruggen opblazen waar gapende leegtes zijn. Die leegtes dan opvullen door iemand anders. Jij had vooraan in de rij kunnen staan.

Dit komt heel dicht bij een missie. Het brengt een lach op mijn gezicht. Niet het gevoel hebben van te moeten kiezen maar tevreden zijn met wat ik heb. Minder eisen en net meer toegeven. Minder nemen en meer geven.