Vlijmscherpe woorden razen tussen de wankele fundamenten van mijn mooiste bezit. Net datgene wat me het meest dierbaar is dreigt neergehaald te worden.Waarschijnlijk is het minst draaglijke dat een mens kan trotseren een gevoel van onbegrip en ongeloof.

Het talent waarover je beschikt wordt in twijfel getrokken en onderuit gehaald. Fundamenten daveren. In het land van de liefde lijkt oppervlakkigheid te regeren. Jaloezie sluipt als trouwe metgezel nooit ver weg.

 

Is het niet net dàtgene wat schrijven zo mooi maakt? Een plateau voorschotelen aan de lezer met daarop een inhoud die anders mooi verborgen zou blijven?Vat proberen krijgen op het diepste van de mens. Voyeurisme als gemeenschappelijke deler.

En is het net niet dat wat het schrijven zo mooi maakt? Jezelf volledig kunnen verliezen aan jezelf en je vervolgens overgeven aan de stortvloed van woorden die uit je hoofd stroomt? Je wikt. Je weegt.

 

En laat het nu net dàt zijn waar de eens zo stabiele fundamenten onder kreunen: Zonder het te weten. Zelfs zonder het te begrijpen. Apatisch moet ik toekijken hoe de authenticiteit van mijn eigen kunnen schaamteloos in twijfel wordt getrokken.